Search
  • Rob Overgaauw

Waarom zou je het doen, zo'n biografische film?


Een biografische film laten maken doe je niet zomaar. Daar moet je een goede reden voor hebben. Voor veel zuinige Hollanders begint dat al met de financiële overweging, het moet je het geld wel waard zijn, want de vanafprijs is € 500,00 en dat is toch geld.


Behalve geld zijn er ook allerlei andere dingen die het overwegen waard zijn. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die het belang en de waarde meteen inzien, die hoeven daar niet lang over na te denken. Ze snappen direct dat een biografische film precies is wat ze nodig hebben en ze zijn blij dat er in deze tijd eindelijk iemand is die dat kan doen. Je snapt dat die groep voor mij reuze prettig is en als ik niet in hun zou geloven zou ik dit avontuur nooit begonnen zijn..


Genoeg over mij, dit stuk gaat over jou. Ben je iemand die zelf nadenkt over die vraag, wel of geen biografische film laten maken....? dan moet je daar natuurlijk zelf uitkomen. Het is en blijft een hele persoonlijke keuze. Daarom geef ik je in deze blog een aantal redenen die mijn klanten tot dusver de revue lieten passeren in hun eigen gedachtenroerselen. Het zijn stuk voor stuk mensen die blij zijn dat ze die stap genomen hebben.


Overwegingen om aan een biografische film te laten maken:


Nageslacht

Ik wil graag dat mijn kleinkinderen een goed beeld hebben van mij, dat het beeld wordt overgedragen aan mijn nageslacht en dat ze ooit weten wie ik ben geweest.


Nalatenschap

Ik wil dat de goede dingen die ik heb gedaan in mijn leven mooi vastgelegd worden, misschien dat anderen daar nog aan wat kunnen hebben.


Eerbetoon

Ik doe het als eerbetoon aan mezelf, het doet me goed om mijn leven -figuurlijk- terug te filmen in zo’n interview. En later, als ik letterlijk die film zie, geeft het aan op welke punten ik echt betekenis heb gehad, waar ik blij van werd, wat me verder gebracht heeft. Dat is soms een onprettige en soms ook een prettige bijkomstigheid. Maar het leven is nu eenmaal prettig en onprettig. Dat ga ik niet uit de weg. Van beide kanten moeten we als mens leren.


Ik documenteer mijn leven

Ik vind het gewoon een fijn idee dat mijn leven straks gedocumenteerd is. Fotoboeken heb ik genoeg, mijn leven is qua fotografie best aardig gedocumenteerd, maar een film waarin mijn leven de rode draad is en ik dus de hoofdrol vervul, die had ik nog niet. Het mooie is dat al die foto’s meteen mee worden gefilmd en dus ook onderdeel uitmaken van mijn biografische film.


Completeren van documentatie

Deze is iets anders dan de vorige en houdt rekening met mensen die helemaal geen fotoboeken hebben. Die zeggen dit: ik vind het gewoon een fijn idee dat mijn leven straks gedocumenteerd is. Fotoboeken heb ik niet of nauwelijks, dus wat een mooie kans heb ik dan als ik in een film, samen met een biograaf, op een professionele manier kan terugblikken op mijn leven. En dat mijn verhaal meteen wordt vastgelegd.


Therapie

Ik doe het omdat mijn therapeut het een goed idee leek, hij denkt dat dit helpt om me te leren meer om van mezelf te houden. Ik moest even aan dat idee wennen, want van mezelf houden is iets waar ik me eerder nooit mee bezig hield. Het is een beetje jammer dat ik eerst veel grijze haren moest krijgen om in te zien hoe belangrijk die zelfliefde eigenlijk is. Ik kan beamen wat mijn therapeut daarover zegt: het is de basis is voor een bewust leven.


Eindelijk dan toch

Ik doe het omdat ik op deze manier dingen kan vertellen die ik nooit eerder heb verteld, of in ieder geval niet zo genuanceerd als nu. Eerder vond ik het lastig of er waren geen goede gelegenheden. Nu heb ik geen excuus meer om het niet te doen en de wil om het te doen voelt sterker dan ooit.


Ik leer mezelf beter kennen

Door dit te doen leer ik meer over mezelf, kan ik dingen een plek geven, ik zie verbanden, ik ga mezelf beter begrijpen. Ik ga daardoor (eindelijk) zien waarom gebeurtenissen verliepen zoals ze verliepen. En wat mijn rol daarin was. Ik ga nog meer beseffen hoe waardevol het leven eigenlijk is.


Mijn identiteit verliest abstractie door het zo concreet terug te zien in mijn biografische film. Het is een mooie manier om in mijn eigen zielenroerselen door te dringen. Het maakt me bewust van wie ik nu eigenlijk ten diepste ben. Onbewust was ik heel mijn leven al bezig met mijn identiteit en zelfbeeld. Met die film dringt tot me door wie ik eigenlijk echt ben.


Als ik naar mijn eigen film kijk zie ik mezelf als mens, als compleet persoon inclusief alle rafeltjes. Maar die rafeltjes, die horen er bij, die maken wie ik ben geworden. De rafeltjes zijn wat een messenslijper is voor een bot mes. Waardevol dus. Ze mogen gezien worden, en pas achteraf zie je waarom je die butsen moest oplopen.


Het moment is nu

Nu ik in de herfst van mijn leven zit, wordt ook de eindigheid van mijn huidige leven wat minder abstract. Misschien is deze herfstfase, waarin ik bovendien nog redelijk gezond ben, en het dus nog kan, een goede tijd om er aan te beginnen. Een tijd om belangrijke momenten een beetje te consolideren, op de goede plekken te zetten. Straks kan dat misschien niet meer, stel je voor dat mijn geheugen er over een tijdje op achteruit gaat….dan heb ik die keuze niet meer en dat lijkt me voor nu geen fijn idee.


Mijn leven was al een film

Ik vind het mooi om nog eens stil te staan bij al die hoogtepunten en dieptepunten in mijn leven. Het leven is op zich eigenlijk al een film, met heel veel medespelers, die allemaal vanuit hun rol iets met mij deden. En ik met hun. Zo voelt het vaak. Ik durf het aan om ook de dramatiek in mijn leven nog eens recht in het gezicht te kijken. Waarom zou ik dat op mijn leeftijd niet durven. Vroeger heb ik te vaak om de hete brij gedanst, nu heb ik zoiets van: wat maakt het uit…? De tijd heeft mij gerijpt, ik heb een leeftijd dat ik mijn eigen angsten niet meer uit de weg ga. Ik ben er nu ook wel klaar voor.


Wat het leven mij gebracht heeft

Ik heb in mijn leven heel wat fouten gemaakt, heel wat verkeerde keuzes gemaakt, en misschien iets te vaak een verkeerde afslag genomen. Maar uiteindelijk hebben al die omissies en afgeleide consequenties mij toch wel ergens gebracht. Leergeld noem ik dat maar. Wat mooi is het om daar op terug te kijken en met behulp van een biograaf daar op een constructieve manier naar te kijken en het meteen te laten vastleggen.


Tot slot


De foto die ik voor deze blog heb uitgekozen is er een uit mijn eigen familiecollectie. Je ziet hier mijn vader in een van de overwinteringsvakanties in Spanje. Op late leeftijd heeft hij die mogen doen en ik ging ze altijd wel een weekje opzoeken. Van mijn pa heb ik ook een biografische film gemaakt. Bij die opname kreeg ik dingen te horen die ik nog niet wist. Bijvoorbeeld over hoe hij de hongerwinter in '44 moest zien te overleven, hoe hij mijnmoeder leerde kennen in een jeugdvereniging, zijn keuze om als stuurman de grote vaart op te gaan en later om weer te stoppen met varen toen hij zijn tweede zoon kreeg. Mijn pa is nu 87 en hij leeft nog. Ik zal niet zeggen dat alles nog lekker functioneert in zijn lijf, maar hij heeft een sterke overlevingsdrang. In maart 2020 overleefde hij als een van de weinige corona in een besmettingshaard in Sommelsdijks revalidatiecentrum. Maar zijn tijd was nog niet gekomen, hij is er nog steeds en maakt er samen met mijn moeder het beste van. Ik ben trots om hun beiden als ouders nog levend te hebben en ze nog regelmatig te kunnen bezoeken. Ook ben ik blij dat ik de vragen die ik had over mijn familiegeschiedenis, in de biografische film van mijn vader, kan terugvinden.

40 views0 comments

Recent Posts

See All